Langtaufers 2009

Maandag 14.12.2009 is mijn laatste werkdag. Ik heb lekker een paar extra dagen vrij genomen zodat ik in alle rust kan inpakken. Tenminste dat dacht ik! Maar er moet nog een hoop gebeuren, we hebben een nieuwe bus en de hokken zijn nog niet helemaal klaar. We zijn wel al een eind op weg maar de deurtjes moeten er nog even in. Van Henny hebben we hele mooie RVS deurtjes gekregen en als ze er eenmaal inzitten staan ze prachtig. Woensdag nog even snel een motorverwarming in laten bouwen bij TCC. Een berg aan boodschappen gehaald, de caravan ingepakt, Shanta en Calvin naar hun logeeradres bij Chris gebracht en voor je het weet is het al weer donderdag en moeten we toch echt vertrekken, willen we op tijd zijn voor de wedstrijd in Langtaufers. Dan begint het te sneeuwen in Nederland en dat herinnert ons aan de sneeuwkettingen. We hebben sneeuwkettingen gehad, toch nog even snel kijken hoe ze werken. Na een uur bezig te zijn liggen de kettingen nog steeds naast de banden, dit gaat hem dus niet worden. Ondertussen is het al 20.00 uur. Waar halen we zo snel nog even goede sneeuwkettingen vandaan en nog wel van een niet erg gangbare maat? Via Carla komt het antwoord, Smee van Recars in Heinenoord opent speciaal voor ons zijn deuren en levert ons een paar goede sneeuwkettingen met de nu al legendarische woorden “het gaat niet om wie je bent, maar om wie je kent”.

Al moe voordat we aan de reis beginnen, vertrekken we dan eindelijk om 22.00 uur. Onderweg halen we bij Kivo nog even de speciaal voor ons gemaakte worsten op. Na enkele uren rijden zetten we onze combinatie stil, laten de honden even uit en gaan slapen. Maar niet voor lang, want na 3 uur hebben we wel weer genoeg gerust en beginnen weer aan onze reis.

Vrijdagmiddag om 16.00 uur komen we dan eindelijk aan in Langtaufers. Dankzij Andy Birkel hebben we een prachtig plekje vlak bij de start. Zoals elk jaar is het nu ook weer erg koud hier boven op de berg. Het is min 17°. Het eerste wat ik doe als we stilstaan is de kachel in de caravan op stand 10 zetten. Vervolgens gaan we de stake-out voor de honden zetten en doen de honden kort naar buiten. Het zijn dan wel husky’s maar natuurlijk wel Hollandse husky’s en in deze kou willen ze niet te lang buiten staan. Na een uurtje kom ik weer in de caravan. Deze heeft nu een comfortabele temperatuur van 2 graden bereikt. Dan geeft de telefoon aan dat er een voice-mail is. Mijn broer heeft gebeld, hij is net vader geworden. RICK THOMAS is geboren!!! Ik ben tante, joeihie! Ik probeer mijn broer terug te bellen maar krijg na meerdere pogingen geen gehoor. Verder doen we deze avond erg weinig, we zijn moe en voor ons doen erg stil. Het is dan ook redelijk vroeg als we gaan slapen, in een caravan die nog steeds erg zijn best moet doen om op temperatuur te komen, terwijl het kwik daalt en daalt en daalt.

Zaterdag ochtend 7.30 uur, de wekker gaat. In onze Coleman-slaapzakken is het lekker warm, het koude neuspuntje verraadt echter dat het uit bed komen niet zo plezierig zal zijn. Het is nog altijd erg koud. Eindelijk kan ik mijn broer bereiken en hem en Ilona feliciteren met de kleine Rick. Het is een spannende bevalling geweest maar dankzij adequaat handelen van het ziekenhuispersoneel maken moeder en zoon het nu goed.

We halen de honden uit de hokken en geven ze water voor de wedstrijd. Langtaufers is een gemoedelijke kleine wedstrijd met in totaal 40 starters. De klassen zijn klein en starten snel achter elkaar. Vorig jaar zat er tussen de start van Roderick en mij maar 10 minuten waardoor ik met mijn 6 honden alleen naar de start moest. En dat valt niet mee als de hondjes voor het eerst in het seizoen in de sneeuw mogen lopen. Daarom doen we het dit jaar anders. Roderick start met 10 honden en ik kan hem dan rustig naar de start helpen. Ik zal dan 40 minuten later in de 4 hondenklasse starten. Bij de start van Roderick lijkt het allemaal goed te gaan. De hondjes blijven redelijk line-out staan en als het team is gestart wil ik terug lopen naar de stake-out. Plots hoor ik Roderick roepen en de honden luid blaffen. Cyrus is bij de start in de diepe sneeuw terecht gekomen en stopte daardoor even met lopen. Bonnie die er vlak achter stond liep wel door en kwam daardoor in de knoop met de lijnen. Ik ren er heen om te helpen. Het harnas van Bonnie moet helemaal uit getrokken worden. Na een kleine minuut start Roderick opnieuw, met de hete adem van Francesco Beconcini in zijn nek. Na 18.13 minuten komt Roderick met zijn team over de finish, alles is verder goed gegaan.

Dan is het de beurt aan mij en mijn 4 hondenteam. Met 2 teven en 2 reuen is het genieten op deze trail. Het is een tamelijk makkelijke trail op een klein stukje na. Er is namelijk een 180 graden bocht (met publiek en dat is niet voor niets!) gevolgd door een afdaling van een skipiste en een heel vreemd heuveltje van 4 meter hoog met een steilheid van 50 graden. De 180 graden bocht komen we goed door, ook bij de skipiste afdaling heb ik goed de controle over het team en geniet ervan met 4 honden te lopen. Dan komen we bij het vreemde heuveltje. Met 6 of meer word je hier naar boven getrokken om vervolgens bijna je team te verliezen en dan naar de finish toe te lopen. Met 4 honden niet. Je houdt de controle maar bent voor de honden te zwaar om omhoog getrokken te worden. En terwijl de honden al weer op het talud staan glijd ik keer op keer weg en hang aan de slee. Verbaasd kijkt Kashmir achterom. Oké jongens, oké, moedig ik ze aan. Gelukkig hangen ze weer in hun tuig en trekken mij ook op het talud. Na 18.36 minuten komen we tevreden en buiten adem over de finish. We hebben allebei de 1ste plaats.

Zondag besluiten Roderick en ik dat we de teams vandaag wat sneller zullen laten lopen. De start bij Roderick verloopt vandaag zonder problemen en hij loopt een tijd van 15.39 over 8 km. Ik loop met mijn team een tijd van 17.36 over 8 km en ben zeer tevreden. We behouden allebei onze 1ste plaats en krijgen een prachtige prijs. Een glazen kaarsenstandaard waarin 3d wolven zijn gelaserd met daar weer een lichtje onder. Echt heel mooi.

Dan is het al weer tijd om alles snel in te pakken en naar het trainingskampje te verkassen. Het is een klein kampje en om het te bereiken moeten we over een bruggetje heen. Het is werkelijk millimeter werk maar het lukt ons om erop te komen. Veel ruimte is er niet en we zetten onze combinatie zoveel mogelijk uit de loop van de teams. Hier blijven we de komende dagen staan om te trainen. De wedstrijdtrail zal gesloten worden, waardoor alleen nog een heel zwaar parcours bereikbaar blijft waar je met minimaal 8 honden moet lopen om boven te kunnen komen. Er is maar 1 weg waardoor je veel ‘head on head’ passing hebt. Maar we hebben wel sneeuw en een trail.

Sandra Makkreel

Sponsored by :