Moncenisio

De planning is dat we op 15 december 2006 naar de sneeuw zullen gaan voor een trainingskamp. Maar het sneeuwseizoen begint slecht. Er is nergens sneeuw te vinden. We bellen heel europa af, maar helaas. Het ziet ernaar uit dat we voor het eerst in ruim 10 jaar met de kerst in Nederland zullen zijn. Tot vrijdagavond het verlossende telefoontje vanuit Zwitserland komt. Christian heeft sneeuw gevonden in Italië, Moncenisio. Meteen zetten we de laatste spullen in de caravan en gaan vroeg slapen. Morgen, zaterdag 23 december 2006 vertrekken we, ruim een week te laat, naar de sneeuw.

Zondagmiddag komen we aan in Moncenisio. Terwijl we de berg oprijden met onze bus en caravan roepen de lokale Italianen iets waaruit we opmaken dat het niet verstandig is om de klim aan te gaan. Maar ach, we zijn eigenwijze mushers opzoek naar een goede trail dus rijden we door. Het is inderdaad geen makkelijke klim. 1 maal komen we stil te staan en het lukt niet meer om in beweging te komen. Tenminste niet die kant die wij willen, omhoog dus! Tegen beter weten in ruilen Roderick en ik van plaats. En ja, de vrouwelijke benadering werkt. Ik krijg de bus weer in beweging. Een kwartier later zijn we op plaats van bestemming. We worden hartelijk ontvangen door Tiziano en Roberta. Zij hebben hier een sledehondenschool en wonen in dit stukje ongerepte natuur.

Tiziano wijst ons een schitterende plaats toe, waar we binnen een uurtje alles hebben uitgesteld. De honden krijgen water, en de slee wordt klaar gemaakt. Nog een uurtje later staat Tiziano klaar met een sneeuwscooter. We zetten 8 honden voor de slee en daar gaan we met z’n alle. Ik bij Tiziano achterop en Roderick op de slee. Zo verkennen we de trail want er is niets uitgezet. Het is prachtig. We klimmen van 1750 meter 2100 meter. Een flinke training dus. Tja en na al dat klimmen moeten we ook weer omlaag. Omdat de trail gewoon een dicht gesneeuwde bergpas (de N6) is slee je eigelijk over de weg. Ankeren (remmen dus) is hier niet mogelijk want er ligt maar een klein laagje sneeuw en een anker door het beton heen drukken gaat niet. Voor de mensen die wel eens in de bergen rijden, jullie kennen die scherpe haarspeldbochten wel. Nou, daar moet Roderick nu dus naar beneden. Omdat de honden het fijn vinden de bochten scherp aan te zetten zijn sommige bochten wel erg moeilijk te nemen. 3 maal valt Roderick. Dit maakt een grote indruk op mij, want hij kan heel goed sleeën. Vandaag laat ik de eer aan Roderick om de andere honden ook te trainen.

1e kerstdag.

Heerlijk wakker worden in de sneeuw!! En dat terwijl ik drie dagen geleden nog zat te mokken omdat er alleen maar blubber was om in te trainen. Vandaag is het mijn beurt om op de slee te gaan. Ik vertel aan Tiziano dat ik van plan ben om eerst met 3 honden te gaan. “Nee” zegt Tiziano, dat is veel te zwaar. Tja, zal ik dan toch maar met 4? Goed, ik doe het, maar dan wil ik wel helemaal alleen. Vreemd? Ja, maar zo ben ik nu eenmaal. Alles gaat goed, de honden gaan voor het grootste gedeelte in galop naar boven. Bij de splitsing van 10 naar 15 km trail haalt Roderick mij in met zijn team. Hij klimt nog even verder terwijl ik de afdaling inzet. Goodwin staat samen met Spooky voorop. In deze twee heb ik het volste vertrouwen. En dit is terecht. Ze nemen de bochten netjes wijdt. 30 minuten later sta ik weer bij de bus. Niet gevallen! Ik doe een vreugde dansje en laat de 4 honden even loslopen. Even later komt Roderick binnen, ook niet gevallen want hij heeft nu ook honden voorop gezet die beter met deze bochten om weten te gaan. Na de honden te hebben verzorgt gaan we lekker in het zonnetje zitten en verrast Roderick mij met een prachtig kerstcadeau, warmte ondergoed van Bever Zwerfsport.

2e kerstdag

Wij zijn nog steeds de enige gasten in dit trainingskamp. We vinden dit heerlijk. Er is niets hier, helemaal niets. Geen winkels, restaurant geen luxe maar wel sneeuw! Ha,ha! Vandaag is Roderick nog wat verder gegaan, rond de 18 km. Verheugd kwam hij terug. “Het is zo mooi San, er is helemaal boven op de berg een meer, schitterend!” Ook ik ben vandaag weer tevreden. Gisteren heb ik natuurlijk een beetje vals gespeeld. Want ik ging dan wel met 4 honden maar daar zaten maar 2 goede honden bij. Vandaag ben ik met Goodwin en Kashmir in lead en Ike in wheel gegaan. Ja, dat zijn er maar 3 maar ze zijn beresterk. Naar boven ging alles in galop. Van de 4 haarspeldbochten naar beneden zijn er 3 goed gegaan. ’s Middags is het gedaan met de rust. Er zijn 2 Zwitserse teams gearriveerd. Hopelijk zijn het gezellige mensen.

27 december.

We hebben vandaag 2 geblesseerden honden, Zsazsa en Conan. Ze lopen mank op hun schouders en kunnen vandaag dus niet mee. Omdat dit 2 honden uit het 1ste team zijn moeten we nu al reserve honden in gaan zetten. De eer is aan Goodwin en Jahmai. Jahmai is de hond van Mirjam en Henny en we zijn erg blij dat we hem van hen mee mochten nemen. Nadat alle honden zijn getraind laten we Zsazsa en Conan even vrij op de trail lopen. Bedroeft zien we de trail snel achteruit gaan. Elke dag hebben we een stralend zonnetje. Dit is voor ons natuurlijk hartstikke fijn maar de trail kan er niet echt goed tegen. Op enkele plekken komt de weg al door de sneeuw heen. Tiziano doet wat hij kan om de trail zo goed mogelijk te houden maar we hebben snel een nieuw pak sneeuw nodig.

28 december.

Vandaag houden we een rustdag. Komt het door de trail of is het nieuwigheid? Maar veel honden zitten tegen het manklopen aan. Vandaag bestaat de dag uit het masseren van de honden.

29 december.

Nadat we de honden hebben getraind op een trail die steeds verder achteruit gaat maken we ons op voor een echte Italiaanse maaltijd. Als enige buitenlander schuiven we aan een hele lange tafel waar gedekt is voor een man of 20. Er wordt druk door de Italianen gesproken over het eten. Het is werkelijk net een reclame spotje voor een spaghettisausje. Lyrisch zijn ze over het eten. Zo eten we een worst die gemaakt is door een lokale bewoner. Heel exclusief zo wordt ons verzekerd. En wij? Ach we vinden het eten wel aardig maar de pizza’s die we thuis bij de pizzeria eten smaken ons stukken beter.

30 december

Vandaag ontmoeten we Sasha. Sasha is een Italiaanse jongen die vorig jaar heeft geholpen met de organisatie van de Olympische spelen in Turijn. Vol enthousiasme vertellen wij dat wij hebben meegedaan aan de demorace voor de sledehondensport. Dan gooi ik een balletje op want ik mis nog een belangrijk aandenken aan deze race. De muts die door de organisatie werd gedragen. O, zegt Sasha die muts heb ik thuis. Je mag hem wel hebben hoor! En dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. Er zit echter 1 nadeel aan. Sasha woont in de buurt van Turijn en de muts heeft hij nu niet bij zich. Als we een keer in de buurt zijn kunnen we hem ophalen.

31 december

Vandaag is de laatste trainingsmogelijkheid in Moncenisio. Het regent en er ligt bijna geen trail meer. We pakken de caravan alvast in want morgen gaan we rijden. Waar naar toe weten we nog niet. We bellen veel met Ad, gaat de Alpirush nog door? Waar ligt er sneeuw? En Ad maar in alle talen voor ons bellen. De Alpirush is van een vijfdaagse wedstrijd omgezet naar een driedaagse wedstrijd. En de kans dat deze drie dagen ook inderdaad gelopen gaan worden is minder dan 50%. Na de nieuwjaarsviering met een stel Zwitsers gaan we naar bed, benieuwd waar we morgen naartoe gaan.

1 januari 2007

Het regent en er is bijna geen sneeuw meer. Terwijl we de laatste spullen in de caravan en auto zetten weten we nog steeds niet waar we heen zullen gaan. Er is nog geen nieuws uit Frankrijk. Eigenlijk is er maar 1 alternatief en dat is Zwitserland waar we welkom zijn in een besloten trainingskamp. Op weg naar Zwitserland komen we langs Turijn en besluiten om Sasha te bellen, zou de uitnodiging nog staan? Ja, hoor we zijn van harte welkom dus rijden we de bergen van Turijn in opzoek naar het huis van Sasha. Na een halfuurtje zoeken zien we Sasha staan, enthousiast begroet hij ons en nodigt ons uit voor een kopje Italiaanse koffie. Het is een leuke ervaring en na een uurtje babbelen besluiten we onze doorreis voort te zetten. Met natuurlijk de muts van de organisatie op mijn hoofd.

Sponsored by :