Trainingskamp in Zwitserland

Het spookt als we onder bij de berg aankomen. Het waait en sneeuwt hard. Omdat we al vaker bij Markus en Beatrix op training zijn geweest weten we dat de klim naar het kamp zwaar zal zijn. Op de weg ligt 10 cm sneeuw en al onder aan de berg moeten we meteen de kettingen onder de autowielen leggen. Daar komt Markus ons al tegemoet. Het kamp is gesloten wegens het slechte weer. De klim wordt moeilijk maar is volgens Markus nog wel te doen. Na 12 km in de eerste versnelling te hebben gereden komen we eindelijk op de plaats van bestemming. Vanwege de storm moeten we de caravan en de bus de eerste nacht voor de kerk zetten. Normaal staan we langs de weg maar met dit weer is dat niet mogelijk want dan zou de caravan zich door de wind 4 meter per nacht verplaatsen. Nadat we de honden hebben verzorgd gaan we in het restaurant wat drinken en daar komen we een aantal oude bekende tegen. Ze zijn allemaal bezorgd over de weersverwachtingen. Hopelijk zal de storm morgen gaan liggen en wordt de trail weer begaanbaar voor een mooie training met de honden.

Wanneer we ’s ochtends wakker worden blijkt dat de storm inderdaad is gaan liggen en kunnen we langs de trail gaan staan met de caravan en auto. Nadat de pistebully over de trail is gegaan spannen we de honden in en gaan allebei met een team onderweg. Wat is dit genieten zeg! Terwijl wij genieten van de sneeuw krijgen we vele telefoontjes en sms’jes van mushers uit Nederland. Vele willen naar de sneeuw maar kunnen niets vinden. Helaas kunnen we weinig voor deze mensen doen. De weersverwachtingen zijn slecht, er wordt veel regen verwacht. Dus wie wil sleeën zal moeten gokken. Daar komt ook nog eens bij dat dit trainingskamp vooral voor de Zwitsers is. Een enkele buitenlander kan nog maar liever niet te veel.

Een stel heeft de sprong gewaagd. Andre en Cindy van de Brink komen laat in de middag aan. De trail is nog goed maar het heeft net drie uur geregend. Om er voor te zorgen dat Andre in ieder geval een maal op de slee kan staan besluiten we de honden klaar te maken voor een training in het donker. Voordat we vertrekken verzekeren we Andre dat hij niet kan verdwalen want er ligt maar een spoor. Ik vertrek het eerst en wanneer ik achter in het veld kom zie ik ineens een nieuw spoor liggen. Blijkbaar is er net een extra trail bij gelegd. Tevreden komen we alle drie weer bij de stake-out

Vrijwel elke nacht valt er regen. De trail is in de weken hiervoor gelukkig zo goed geprepareerd dat het nog steeds mogelijk is om te trainen.
Na een van de trainingen doet Roderick, zoals gewoonlijk, de tuigjes van de honden uit. Dan komt bij Ike de stake-out ketting om zijn poot en raakt hij in paniek, terwijl Roderick hem probeert te helpen is Ike zo van slag dat hij Roderick in de hand bijt. Roderick schreeuwt het uit. Later op de avond wordt zijn hand zeker 2 maal zo dik en kan hij hem niet meer bewegen. Van Beatrix krijgt hij een pijn stiller terwijl ik ondertussen aan Arno Roos vraag of Roderick synulox van Pfizer kan slikker als antibiotica. Dat blijkt gelukkig mogelijk want voor de honden hebben we zat medicijnen bij ons, voor mensen niets. De synulox tabletten zijn voor de honden heel smakelijk maar Roderick vindt ze niet echt lekker. Toch zal hij er de komende dagen flink wat van moeten innemen want zijn hand is zo ontstoken dat hij zelfs de honden niet meer kan trainen. Dus worden de honden in teams van 6 door mij getraind. Nu maar hopen dat Roderick a.s. zaterdag wel weer kan lopen als we mee doen aan de enige wedstrijd die nog doorgaat, Splugen. Anders zal ik voor het eerst met 8 honden moeten gaan lopen.

Sponsored by :