Alpirace 2006

Auteur Sandra Makkreel

Het is 3 januari wanneer we ons relaxte trainingskamp in Haidmhle verwisselen voor het hectische geheel van de Alpirace 2006. Rond 17.00 uur rijden we Lechtal / Elmen binnen. De bordjes voor het vinden van de stake-out zijn duidelijk en al snel rijden we het stake-out gebied op. Elk team staat ingedeeld op zijn startnummer. Dat is mooi, geen geduw en getrek voor een mooi plekkie dus. De toegewezen plekken zijn wel erg klein. Het is dus passen en meten voordat we eindelijk de bus, caravan en 16 honden op 50 m2 hebben staan. We verzorgen de honden en besluiten vroeg te gaan slapen. Morgen is de voorronde van het grote spel.

4 januari :

Voor ons is het vandaag nog een behoorlijke relaxte dag. Dit kunnen we niet zeggen voor de 3 dierenartsen die alle honden die aan de race mee gaan doen moeten checken. Dit gebeurt heel grondig. Alle vitale organen van de honden worden gecheckt. Denk hierbij aan het hart, longen e.d. ook de poten en gewrichten worden goed door de dierenarts onderzocht. Je kunt je voorstellen dat deze dierenartsen aan het eind van de dag behoorlijk last hebben van hun rug. Ze hebben dan namelijk aller drie 270 keer gebogen gestaan (buiten in de kou) om een hond te onderzoeken.

5 januari:

Vandaag is de eerste dag van de race. Eerst verteld de renleider het een en ander over de trail. De mushers mogen met maximaal16 honden en minimaal 10 honden lopen. Er wordt geadviseerd om met niet meer dan 12 honden op weg te gaan. Veel mushers nemen dit advies ter harte. Roderick heeft weinig keus. Eigenlijk heeft hij maar 10 honden om de race mee te lopen. Onze Girlie van 11 jaar zit samen met Coco op de reserve bank en verder is Joel Reyniers zo aardig geweest om nog een hond in onze pool te zetten. Dit betekent dus dat we uit 13 honden kunnen ìkiezenî maar we hopen dat we met de 10 honden waar we mee beginnen de hele race uit kunnen lopen. Het is 20 minuten voor de start. Roderick en ik beginnen met het voorbereiden van de race. De honden uit de auto. Tuigjes aantrekken en daar waar nodig ook wat booties (sokjes voor de honden) Blij verrast zijn we als er ineens een 3 koppige hulptroep voor onze neus staat. Het zijn Ilse, Roelof en Ingrid. Ze komen ons naar de start helpen. Dat scheelt een hoop gestress. Beheerst brengt Roderick zijn team naar de start, het aftellen begint. 3, 2, 1 en weg is hij, het tunneltje onderdoor en plat door de eerste linkerbocht, we kunnen hem nog even volgen de berg op maar dan verdwijnt hij uit ons vizier. Er wacht hem een hele snelle trail met 3 kleine bergjes waar zelfs een Nederlandse hond zijn poot niet voor omdraait. 19,2 km en 45.46 minuten later komt Roderick over de finish. ìPffff, het is wel erg verî, zucht Roderick. De hondjes kwispelen vrolijk wanneer we ze weer terug brengen naar de stake-out. Ze hebben goed hun best gedaan. De honden krijgen eten en drinken. Worden gemasseerd en daar waar nodig worden de pootjes verzorgd. Voldaan vallen ze in hun hokjes in slaap terwijl de baas in de kou zijn runners alvast staat te waxen voor de volgende dag.

6 januari:

Het is 8 uur wanneer langzaam onze ogen opengaan. Het is tijd om vandaag wat zaken recht te zetten. Gisteren was Roderick heel tevreden over de prestatie van de honden en dat is hij natuurlijk nog steeds. Maar op het moment dat we de nieuwe startlijst onder ogen kregen vonden we toch dat er iets niet klopte. Er stond namelijk een naam voor Roderick die altijd achter Roderick staat. Dat moet vandaag natuurlijk even (voor ons) weer in de goede volgorde komen. De honden krijgen hun dagelijkse verzorging en vertroeteling. Het is erg koud dus we masseren de spieren van honden alvast een beetje los om zo blessures te voorkomen. Snel zet Roderick de slee in elkaar en dan is het al weer tijd om richting de start te gaan. Het is spannend, want ook al weet je dat je (nog) niet opkan tegen de grote WSA mannen, je wilt toch zo hoog mogelijk eindigen. Roderick loopt zijn race ook vandaag weer goed uit. En de naam die eerst voor ons stond staat weer netjes waar die hoortÖ. Achter ons!

7 januari:

Vandaag is een verhuisdag, we vertrekken uit Lechtal en gaan naar Spitztal. Dit is ongeveer 2 uurtjes rijden dus we doen het rustig aan. Wanneer we bij de nieuwe stake-out plaats aankomen krijgen we toch even het welbekende chaotische franse-race-gevoel over ons. De stake-out plaats is weer veel te klein en dit keer moeten de pennen van de stake-out door het asfalt heen worden geslagen. Veel mensen lopen gerriteerd heen en weer. Hoe haalt de wedstrijdleiding het in hun hoofd om ons hier neer te zetten~~!! Klinkt het in vele talen. Roderick en ik kijken elkaar lachend aan. Hier weten wij wel raad mee. Eerst komt de aggregaat uit de caravan en vervolgens de boor met een super grote steenboor erin. Niet veel later staan de honden aan de stake-out van een spaarzaam zon moment te genieten. En de boor? Die gaat nog even door zodat ook de andere mushers hun honden zo snel mogelijk buiten kunnen zetten.

8 januari:

Vandaag is de 3e etappe. Het zal zwaar worden De race van vandaag begint met een afdaling van een kilometer of 7. Onder het mom ìhard lopers zijn doodlopersî zet Roderick de afdaling rustig in. De trail is slecht, de honden zakken vaak onverwacht diep weg. Goed gekozen of niet, wie zal het zeggen? Onder aan de afdaling haalt Claudio Ferrari het team van Roderick bij. Dat is even balen. Dan begint de klim. ìNou Claudio doe je bestî zegt Roderick. ìJij was het snelste dus jij mag voorop naar bovenî. Helaas zowel Claudio als zijn honden hebben geen puf meer en dus moet Roderick het zware klimwerk verrichten. En ook al kan Claudio er niet meer voorbij, hem lossen in de klim lukt ook niet. Gebroederlijk komen de 2 teams over de finish en Roderick feliciteert Claudio met zijn overwinning. Je ziet Roderick denken ìdeze truc pas ik morgen ook toeî.

9 januari:

Gisteren hadden veel mushers moeite om goed over de finish te komen. Meerdere mushers brachten 1 of meerdere honden in de transportzak terug naar de finish. Natuurlijk werden deze honden direct goed onderzocht en verzorgt door de aanwezige dierenartsen. Alle honden waren in orde. Het probleem zat hem voornamelijk in een te snelle (en lange) start en in het onverwacht wegzakken waardoor enkele honden op een gegeven moment gewoon weigeren verder te lopen. Roderick had dit probleem niet en het is zaak dit zo te houden. We bespreken de tactiek voor vandaag. Roderick besluit de Claudio tactiek in beperkte mate toe te passen. Hij vertrekt in eerste instantie weer op de mat waardoor hij het team enigszins afremt. Sneller dat gisteren laat hij de mat voor wat hij is en gaat in vliegende vaart richting het team van Lars Rubenkamp. Tijdens de vliegende vaart heeft Roderick maar oog voor 1 ding. De honden. Ze kunnen het alle 10 goed aan en herstellen zich goed bij onverwachte diepe stukken. Onder aan de afdaling ziet Roderick zijn doelwit. De honden zien dit ook en zetten nog even extra aan. Dan begint de klim. ìNu de Claudio tactiek toepassen en lekker uitrusten door Lars en zijn team het werk te laten doenî denkt Roderick. Maar helaas, Lars en team hebben niet genoeg reserves voor de klim en Roderick en onze honden moeten weer het zware werk doen. Moe en voldaan komen ze over de finish. Het hoofd van Roderick ontploft bijna van het harde meewerken en de honden? De honden kwispelen vrolijk.

10 januari:

Vandaag hebben we weer een verhuisdag. We gaan op weg naar Nauders. Dit is voor ons bekend terrein. Vorig jaar waren hier de europees kampioenschappen van de WSA (Roderick werd daar 4e in de 8 hondenklasse) en er was een prachtige ruime stake-out. Relaxt rijden we over de Fernpab, voor genietend van de ruime plek die ons in Nauders te wachten staat. Groot is onze verbazing dan ook als we bij de stake-out aankomen. De ruimte die voor het deelnemersveld is vrij gemaakt is de helft van de ruimte die de WSA vorig jaar kon aanbieden. Alsof dit nog niet erg genoeg is heeft de terreinchef de vreemde beslissing genomen om de ski-jouring teams voor de start te plaatsen, daarna komen de mushers met een 6 hondenteam en helemaal achteraan komen de openteams! Nu breekt onze Hollandse klomp! We worden naar een plaats gewezen die krap aan ruimte bied voor 3 grote teams. De terreinchef, kennelijk niet gehinderd door enige kennis, meld nog even dat we wel een beetje moeten inkrimpen want er komen nog 4 openteams op dit stuk! Gekweld door vermoeidheid wordt het Roderick en de andere openteam mushers even te veel. Ze ontploffen. In een golf van woede vliegen de houtennummers, die aangeven wie waar moet staan, over het hele stake-out-terrein. De terreinchef blijft heel, maar hij moet wel beloven dat hij voor de teams die nog niet zijn gearriveerd een ander plekje vindt. De woede van de mannen bekoelt enigszins. We beginnen met het uitgraven van trap van 1,5 meter hoog. Deze trap zal ons leiden naar het veld waar we de honden in de zon kunnen zetten.

11 januari:

Een paar uur voor de race weten we nog steeds niet hoe we het team bij de start moeten krijgen zonder dat de runners van de slee zullen beschadigen. Wolfgang Koch staat met zijn 6 hondenteam vlak bij de start en we besluiten aan hem te vragen of we van zijn stake-out gebruik mogen maken. Wolfgang is een hele aardige Duitser en vindt dit geen probleem. Eerder dan gebruikelijk beginnen wij onze gang naar de start. Eerst verhuizen we de slee, treklijnen en de tuigen richting Wolfgang. Vervolgens worden de honden 2 aan 2 naar de voor hun vreemde stake-out gebracht. 10 minuten voor de start beginnen we met het aantrekken van de tuigen en worden de honden 1 voor 1 ingespannen. De honden hebben er nog steeds zin in. Vol trots kijk ik naar Debby. In maart 2005 heeft ze thuis tijdens het spelen een ongeluk gehad. Ze had haar dijbeen gebroken en vele spieren en pezen waren afgescheurd. Nu, 9 maanden later, loopt ze de Alpirace. Een race waarbij menig ervaren hond moest opgeven. Maar niet onze honden en niet Debby. Zij loopt alsof ze nooit anders heeft gedaan. De eerste sneeuwwedstrijd in haar leven en ze geniet met volle teug.
Wolfgang en ik brengen Roderick naar de start. Het wordt een moeilijke race met een afdaling die er achteraf gezien niet in had mogen zitten. Roderick heeft genoeg ervaring (of is het geluk?) om te blijven staan, maar het kost hem ontzettend veel moeite. Later die dag blijkt dat de eerste 3 Alaskanenteams de race niet goed hebben kunnen lopen omdat het begin van de trail niet goed was aangegeven. Omdat hierdoor bij de Alaskanenteams geen gelijken kansen waren moet deze racedag voor de hen als niet gelopen worden beschouwd. Jammer maar de kansen moeten natuurlijk wel voor een ieder gelijk zijn. Vreemd genoeg beslist de renleider dat deze dag voor de raszuivere-teams ook als niet gelopen zal worden beschouwd. Dit is vreemd want toen de eerste raszuivere-teams van start gingen was de fout al hersteld en geen van deze teams hebben dus nadeel ondervonden van de eerder gemaakte fout. De renleider had eerder ook gezegd dat de waardering voor de raszuivere-teams wel zou blijven staan maar het geschreeuw van een enkele musher die vond dat deze racedag niet mee mocht tellen omdat hij gevallen was werd de renleider blijkbaar even teveel. Jammer hoor, dat een harde schreeuwer zo zijn zin kan krijgen

12 januari

Vandaag is de laatste etappe. De honden zijn nog steeds even vrolijk als bij de eerste racedag. Vandaag is de trail ingekort zodat de afdaling die gisteren bij vele mushers problemen heeft gegeven er niet meer inzit. Ook vandaag verhuizen we eerst de slee en de honden naar de stake-out van Wolfgang. Terwijl we de honden hun harnas aantrekken krijgt Roderick de camera van het Duitse Vox in zijn gezicht voor een interview. ìWaarom loop je niet met de snellere alaskanen?î Vraagt de presentatrice aan hem. ìAch, zeg nou eerlijkî zegt Roderick. ìOnze huskyís zijn toch veel mooier om te zien!î. Ja, daar krijgt hij natuurlijk gelijk in. Na nog wat vragen te hebben beantwoord wordt het toch echt tijd voor Roderick om op de slee te springen die Wolfgang en ik ondertussen voor hem hebben klaar gemaakt. Snel naar de start en daar gaan ze voor de laatste etappe van de Alpirace. Wanneer ze weer over de finish komen zijn we apentrots. De 10 honden waar we op de eerste dag mee zijn gestart kwispelen nog steeds en lijken nog lang niet moe.

Sponsored by :