Reisverslag pyrenees sleddog tour 2005

Auteur Sandra Makkreel

"Nederlanders zijn zo gek als het maar kan."Dit is een quote van onze Zwitserse vrienden Christian en Waltraub Lange. En ze hebben gelijk. Het is vrijdagavond 7 januari, we zitten met z'n vieren bij de MC Donalds op de kaart te kijken. La Piere St. Martin is wel een heel eind rijden. Gaan we het doen? Wat is het alternatief? In Zwitserland regent het momenteel en we komen er net een week geleden vandaan. We besluiten toch voor Frankrijk te gaan of moet ik zeggen Spanje? Het ligt namelijk op de grens. Het is 19.00 uur en we gaan rijden. 2 bussen, 2 caravans, 22 honden en 4 personen (Ad, A3, Roderick en ik) we willen vanavond voorbij Parijs komen. Dat lukt om 2.00 uur stoppen we onze eerste dag als nomade.

De volgende ochtend vertrekken we pas laat (rond 9.00 uur) In de auto fantaseren Roderick en ik over ons volgende vervoersmiddel. Dat moet een vrachtwagentje worden met een laatbak van 6 of 7 meter lang. Dit zou ideaal zijn, de hondjes krijgen dan de achterkant van de vrachtwagen en wij de voorkant waar we dan ook kunnen slapen en ons nomade bestaan goed kunnen uitoefenen. Dit zou een hoop tijd schelen, geen sleurhut achter de bus (=caravan) zodat we lekker kunnen doorrijden. Hoe moeten we dat realiseren? Zo zitten we uren te meimeren. Het wordt al laat en we krijgen honger. Tijd om bij een wegrestaurant wat warms te bemachtigen want we zijn dan wel nomaden maar wel westerse nomaden. De zoektocht naar een restaurant begint rond 18.00 uur, we zien veel borden waar de eettenten op worden aangekondigd en we zien veel eettentjes die gesloten zijn. Het is zaterdagavond en er is geen eten te krijgen. We worden wat minder vrolijk. Eindelijk vinden we een restaurant dat open is. Het ziet er wel wat luxe uit voor ons nomade. Binnen gekomen kijken we even op de kaart en vertrekken weer met een lege maag. Het zag er niet alleen duur uit...
Rond 20.00 uur stoppen we bij een truckerrestaurant en vinden daar een geschikte maaltijd. Met onze buiken vol rijden we door naar Pau. In een winkelcentrum vinden we een grasveldje dat er mooi uitziet we laten de hondjes er voor de laatste keer die dag uit (tijdens het reizen doen we dit ongeveer om de 6 uur) en kruipen moe maar voldaan ons bed in.

De volgende ochtend verrast Roderick ons met een verse croissant, deze smikkelen we heerlijk op terwijl de honden het mooie grasveld vrolijk omploegen om te kijken wat er onder ligt. Het belooft een mooie dag te worden de zon schijnt al en er is geen wolkje aan de lucht. Wat ons wel een beetje zorgen baart zijn de mooie groene bergen om ons heen. We moeten nog maar 60 km en zien nergens sneeuw. We doen de honden weer in de auto en beginnen het laatste stukje van onze reis. In de bergen aangekomen wordt het spannend. Er is een stijgingspercentage van 15%, onze bus doet zijn best maar het is zwaar. Hele stukken moeten we in de 1e versnelling rijden en er komt een geur onder de motorkap vandaan die niet veel goeds belooft. Hadden we nu maar ons vrachtwagentje al. Lekker veel PK's en hupsekee zo in de 3e versnelling naar boven, zucht, nog maar even door sparen.

We zitten nu midden in de Pyreneeën. Het is prachtig, de zon schijnt maar.... waar is de sneeuw? We zitten nu 10 km van onze eindbestemming af en alles is groen, mooi maar groen. We kijken elkaar aan en beginnen te lachen, het zal toch niet?? 5 km voor de eindbestemming zien we de eerste sneeuw het houdt niet over maar er ligt sneeuw. Nog een klein stukje verder worden we heel vrolijk. Wat is het mooi, de zon schijnt en wat veel sneeuw! We zijn in een paradijs beland!

Nu nog het "makkelijke" deel van de reis, het vinden van de stake-out plaats. Het is een grote wedstrijd dus wij denken dat alles wel goed geregeld is. Ja ik hoor het je zeggen, dom hoor, je bent in Frankrijk daar is nooit iets goed geregeld. Nou je hebt gelijk. We zijn aangekomen in het plaatsje dat 1 groot mierennest van skiërs blijkt te zijn. Aan de plaatselijke gendarmerie (politie) vragen we waar we moeten zijn voor de chien de traîneaux (ja, ja we spreken een aardig woordje over de grens) de politieagent kijkt ons een beetje glazig aan en zegt "maar dat is toch pas aan het eind van de maand?" Slik, het zal toch niet zo zijn dat we ons 3 weken in de tijd hebben vergist? Snel naar het bureau voor toerisme, zij zullen wel meer weten. Nee dus, hetzelfde antwoord "het is toch pas aan het eind van de maand?"

Gelukkig is ons gevoel voor humor flink ontwikkeld en we besluiten de bussen met caravans langs de kant van de weg te zetten en samen met de honden in het zonnetje te gaan zitten. Ondertussen hebben we nog een verdwaalde Tsjechische musher gevonden en gaan gezellig bij hem staan. Na een uurtje lekker zonnebaden komt de organisator langs. Zijn mededeling "de wedstrijd is uitgesteld" ja nu schik je even he? Maar het is niet zo erg hoor, in plaats van maandag ochtend begint de wedstrijd maandag middag. Kunnen we lekker uitslapen.

Tegen de avond is het water voor de honden op en gaan Roderick en ik het boevenpad op opzoek naar water. In een groot gebouw vinden we een deur die niet op slot zit en ja hoor achter die deur vinden we water. Omdat we niemand kunnen vinden waar we toestemming aan kunnen vragen beginnen we met het tappen van water. Voor 22 honden heb je nogal wat water nodig. Maar liefst 100 liter water staan we daar even te tappen. Stiekem zetten we de kannen in onze auto. Eenmaal op weg naar huis haal ik opgelucht adem, wat zijn we toch een boefjes. Ik leg duidelijk een dubbel moraal aan de dag wanneer ik aan Roderick opbiecht dat ik me toch wel een beetje schuldig voel dat we zomaar zoveel water van iemand wegnemen. Morgen moet Roderick deze truck maar samen met Ad uithalen dan hoef ik me niet meer schuldig te voelen want we hebben het water nu eenmaal wel nodig voor de hondjes.

Laat in de avond komt er flink wat wind opzetten. We leggen een aantal spullen vast en gaan slapen. Tegen 4 uur worden we wakker, de caravan staat te dansen. "Rodje, is het nog wel veilig?" "Ja hoor Sannie ga maar lekker slapen". Veilig slaat hij een arm om me heen en ik slaap lekker verder. De volgende ochtend zien we A3 uit haar busje stappen, de haren door de war en slaperige ogen. Ze vond het een beetje eng in haar dansende caravan en besloot midden in de nacht te verhuizen naar haar bus.

Vandaag maandag 10 januari 2005 is de eerste wedstrijddag.

Om 14.00 uur zal de eerste start zijn. We staan met de caravan een flink stuk van de start verwijderd. We besluiten om in het startgebied een stake-out te slaan en daar lekker in de zon te wachten tot we aan de beurt zijn. Om 13.50 uur weten we nog steeds niet hoe laat we exact moeten starten. Toch maar eens even informeren. En wat blijkt? We hebben hier te maken met de beroemde franse slag. De organisatie is nog niet klaar met het uitzetten van de trail. We hadden hier al een klein beetje rekening mee gehouden door de honden erg laat te wateren. De start wordt een uur uitgesteld en wij nemen weer plaats in de zon. Rond 14.50 weten we nog steeds niet hoe laat we exact moeten starten en gaan het wederom even vragen. Tja, je raad het al, nog 1 uurtje wachten. Ondertussen krijgen we wel alvast uitleg over de trail. Deze uitleg baart ons enigszins zorgen. Het is onze ervaring dat Fransen niet zo moeilijk doen over een gevaarlijke trail, en in de uitleg werd nogal eens gezegd dat we echt heel voorzichtig moeten doen. Er zitten afdalingen in van 20 tot 25% met meer dan haakse bochten. Ook leuk, er zitten 2 180 graden bochten in met hoogte verschil. Ik kan je vertellen dat de honden 180 graden bochten altijd afsnijden dus dat is een stukje vliegen van anderhalve meter.

Sandra door de 180 graden bocht

Om 16.34 mag ik eindelijk van start. Binnen 5 minuten komt de eerste flinke afdaling met een scherpe bocht naar links. Ik heb mijn lippen stijf op elkaar, zeer geconcentreerd snij ik de bocht aan.

Het gaat goed! De spanning valt van me af en er verschijnt een glimlach op mijn gezicht van oor tot oor. Dit is geweldig, als ik deze bocht goed kan nemen moet de rest ook lukken. En dat klopt ook. We rennen met z'n vijven de bergen op (ik en de 4 hondjes) en rennen de bergen met z'n vieren weer af (alleen de honden rennen, ik blijf lekker op de slee staan). Na ongeveer 20 minuten vlieg ik over de finish, de adrenaline giert door mijn lijf. Wat een kick, ik ben helemaal hyper en kan de hele wereld aan.

Vlak voor de duisternis invalt mag Roderick van start met 8 honden. We grappen nog even of hij een hoofdlamp in de sleezak heeft zitten en daar gaat hij dan. Roderick had in tegenstelling tot mij een aantal teams wat bochten zien nemen en eruit zien vliegen, hierdoor stond hij meer gespannen op de slee dan gewoonlijk. Maar ook bij Roderick ging het goed. Al lopende ging ook bij hem het adrenalinepeil flink omhoog. Ondanks zijn ruime ervaring van 10 jaar had hij dit nog nooit meegemaakt. Deze trail is zo technisch zo spectaculair echt ongelooflijk. Terwijl ik dit schrijf denk ik meteen aan de Nederlandse Kampioenschappen, die zouden ze hier eens moeten houden. Deze gedachten kan ik meteen weer laten varen de meeste Nederlandse mushers willen niet zover reizen en of een ieder deze trail zou kunnen waarderen??

Vandaag was geweldig, de 2 uur vertraging zijn we al lang weer vergeten, we willen meer veel meer. Jammer dat deze tour maar 6 dagen telt.

's Avonds worden we goed verzorgd door de organisatie en krijgen een 5 gangen menu voorgezet. Met gevulde buik keren we huiswaarts. We verzorgen de honden, borrelen nog wat na en stappen met een voldaan gevoel in ons bedje.

Dinsdag 11 januari 2005, de 2e wedstrijddag.

Om 7.00 uur gaat de wekker, het is nog donker en we hebben geen zin om er al uit te gaan. Helaas hebben we geen keus. De wedstrijd begint om 9 uur (zegt men!) dus we moet de honden gaan verzorgen en de stake-out naar het start gebied verhuizen. Om 8.30 uur staan we op de juiste plek en hebben we net de honden gewaterd. Dan komt de organisatie naar ons toe, de wedstrijd wordt een uurtje uitgesteld. Gelukkig hebben we hier al rekening mee gehouden en komt het nieuwe tijdstip prima uit met ons waterschema.

Het is een spannende dag voor Kaska, een jaarling in eigendom van Nicolette Bazuijn. Zij gaat vandaag voor het eerst in de sneeuw lopen. Voor deze gelegenheid mag Kaska in mijn 4 hondenteam mee en loopt ze veilig naast Ike, een sterke reu die haar kan beschermen. Tegen 10.00 uur mag ik starten. De eerste meters schrikt Kaska een klein beetje, dit gaat toch wel een stuk sneller dan dat ze gewent is. Na zo'n 100 meter vindt ze het al leuk en duikt ze in haar harnas. Bij de eerste bocht had Kaska nog niet door dat het de bedoeling is om de voorste honden te volgen, geen nood Ike trekt haar mee de bocht om en alles komt goed. Dan komt er een steile afdaling met een scherpe bocht naar links. Oeps daar stapt ze met haar pootje aan de verkeerde kant van de lijn. Ik stop de slee om haar te helpen maar het is een pientere jonge dame en voordat ik bij haar ben is ze zelf al goed gaan staan. Het is een prima ervaring voor haar. Omdat de honden de gewoonte hebben de bochten elke dag strakker aan te snijden vond de organisatie de 180 graden bochten niet langer verantwoord en hebben ze de trail iets anders neergelegd. Je komt nog wel langs het bewuste punt maar in plaats van de bocht te nemen moet je nu rechtdoor. Gelukkig heb ik vandaag Coco voorop gezet. Coco is een hele goede leidhond maar omdat ze zo sterk is staat ze vaak achterin. Nu dus niet en dat is maar goed ook. Als ik bij de bewuste bocht kom wil Girlie (die altijd voorop staat en vandaag dus ook) Sandra voorbij de stroo balen de bocht al voor de strobalen naar links aansnijden. Dit is een kritiek punt want als het haar lukt om de rest van de honden mee te krijgen zal ik een vrije val maken van zeker 5 meter hoog. "Nee!!! Ghee, ghee (=rechts, rechts)" roep ik vol overgave. Girlie is eigenwijs en wil toch naar links. Gelukkig is Coco sterker en wint zij het trekgevecht van Girlie. Girlie kijkt verbolgen achterom, je ziet haar denken, wat krijgen we nauw? Ik beslis toch altijd waar we heen gaan? Ze heeft een paar seconde nodig om te herstellen van dit geestelijk verlies en duikt dan weer vol in haar harnas. Nog even doorwerken en dan zijn we weer bij de finish.

Na mijn finish is het even hectisch want Roderick moet binnen 4 minuten starten. Gauw mijn honden een aai over de bol en uitspannen. De GPS checken voor de afstand (6,16 km, was gisteren 8 maar nu dus wat ingekort door 2 bochten eruit te halen) en de maximum snelheid. Met 35,6 km per uur zijn we de bergen afgedenderd en dat terwijl ik toch behoorlijk heb afgeremd. Goed hoor ik ben tevreden.

roderick valt in de bocht

Nu rennen we al weer met het 8 hondenspan van Roderick naar de start. Na een paar seconden gaat het team met vliegende vaart de bergen in. Na 4 minuten zien we hem voorbijkomen in een scherpe bocht, dan verliest hij even de controle over de slee en gaat onderuit, neemt een stuk boom mee en staat weer.

"Niets aan het handje" roept hij vrolijk en verdwijnt uit het zicht. A3 gaat terug naar de stake-out om de hondjes te verwennen terwijl Ad en ik de trail op rennen. Want als Girlie eigenwijs is zullen de veel jongere Feyenoord en Zsazsa (die bij Roderick voorop staan) het zeker zijn. Na een minuut of 10 wachten komt hij aan. Ik ren met de honden mee en ze lijken goed te gaan. Tot ze op het laatste moment toch besluiten linksaf te gaan. De touwen slaan om mijn kuiten en ik moet mijn best doen om niet te vallen. Roderick heeft het team snel onder controlle en staat stil. Ik neem de voorste honden bij de hals band en zet ze goed. Vrolijk kijken ze me aan. "Het is leuk hier joh" staat in hun ogen geschreven. Daar gaan ze weer, in volle galop verdwijnen ze uit mijn gezichtsveld. Ik blijf achter met een warm gevoel van geluk.

Als ik weer bij de stake-out aankom is Roderick al lang binnen. De honden zijn uitgespannen en verzorgt. We checken even de GPS voor de afstanden ( 8,5 km, gisteren 10,5 km) en de maximum snelheid. Zoals ik al eerder zei het gaat hier nogal steil naar beneden. De maximum snelheid die Roderick vandaag met zijn team heeft gehaald is 43 km per uur! Dit terwijl hij met zijn volle gewicht op de remmat stond. Ongelooflijk. Daar zitten we dan in het zonnetje Vandaag vertrekken we naar de Col de Couraduque. We zijn heel benieuwd wat we daar aan zullen treffen. Maar eerst gaan we nog even lekker in het zonnetje zitten en de spieren van de honden masseren.

We komen dinsdagavond in het donker aan op de Col de Couraduque. Het is dan wel donker maar 1 ding is ons wel duidelijk, hier is geen sneeuw. Of toch? Na de honden te hebben verzorgd op een stake-out plaats die toch wel erg Nederlands aan doet vanwege de modder, gaan we op onderzoek uit. Het is bijzonder hier in de Pyreneeën. Staan we aan de ene kant van de berg met de honden in de blub, ga je kijken aan de andere kant van de berg ligt er gewoon sneeuw! De wedstrijd gaat morgen dus gewoon door. Gerust gesteld kruipen we in bed. Morgen weer een lekkere dag op de slee.

Woensdag 12 januari 2005.

Vandaag begint de wedstrijd om 10.30 uur. Ja, je gelooft het niet meer maar het is echt waar, de wedstrijd begint vandaag op tijd. We staan ongeveer 400 meter van de start verwijderd en besluiten om met de 4 honden naar de start te wandelen om ze daar in te spannen. Vandaag mag Zdenka nog een keertje met mij mee om het af te leren. Ze is eigenlijk al in de vut maar ze wilde zo graag mee dat we besluiten dit nog maar een keer te doen. Tijdens deze dagen in de Pyreneeën heb ik voor het eerst mijn nieuwe schoenen van Columbia Sportswear aan. Ze bevallen me heel goed, ik heb veel meer grip bij het naar boven rennen en dat kan ik hier goed gebruiken. De trail is weer zwaar vandaag over een lengte van 800 meter moeten we 110 meter stijgen, mee rennen dus. Er zitten ook weer een paar 180 graden bochten in. Vrij snel kom ik al over de finish. "Wat een raar kort trailtje" denk ik bij mezelf. Foutje, ik ben pas halve wegen. Tja, mijn Frans in nu eenmaal niet zo heel erg goed en ik had bij de mushermeeting niet begrepen dat je 2 keer over de finish komt. Snel de honden weer goed zetten en door. Wat een grapjassen die Fransen, nu moet ik weer die berg oprennen. Ik voel de spierpijn in mijn bovenbenen schieten en ren door. Genietend van het uitzicht en oppassend dat ik niet in de afgrond beland rennen we verder. Girlie (je weet wel dat leidhondje) heeft de vervelende eigenschap helemaal links van een pad te willen lopen. Bij deze trail betekent dit dat we op het randje van de afgrond lopen. Plots neemt Girlie een sprong en trekt naar rechts. De slee schiet over een afgezaagde boom en ik moet met mijn volle gewicht op de rechter runner van de slee zetten om niet in de afgrond te belanden. Voordat ik tijd heb om na te denken over deze actie zijn we al weer een stuk verder en komt er weer een 180 graden bocht aan. We zoeven door de bocht, ik ga er bijna plat op mijn zij doorheen waarna de kracht van de honden me weer rechtop zet. Een heerlijk gevoel, je bent overgeleverd aan de honden en weet dat ze je er veilig doorheen slepen. Zodra je daar even niet op vertrouwd gaat het fout. Dit laatste schrijf ik niet voor niets want het gaat ook nog even fout. Er komt weer een 180 graden bocht aan maar deze wordt door de honden herkend en ze besluiten de bocht af te snijden wat betekent dat ik een sprong zal moeten maken van een meter of 2 hoog. In plaats van de honden te vertrouwen probeer ik de slee stil te zetten. Jammer voor mij maar dat lukt dus even niet. Ik spring van mijn slee af en probeer mee te rennen. Dit is technisch onmogelijk en dus een kan je zeggen "ze was een beetje dom". Ik maak een flinke smakkerd op mijn linker zij en wordt tientallen meters meegesleept. Want wat er ook gebeurt je laat de slee niet los. De honden trekken zich er niets van aan dat de vracht die ze nu achter zich aanslepen wat zwaarder is en gaan vrolijk in volle galop verder. Wanneer mijn lichaam een boomstronk tegen komt komen de honden met een ruk stil te staan. Zo'n stil sta moment duurt nooit lang en snel krabbel ik weer op de slee. Vlak hierna komen we voor de 2e maal over de finish en zie ik Roderick net vertrekken bij de start. Ik parkeer de honden en wacht rustig tot Ad en A3 me komen helpen om de honden terug te brengen naar de stake-out.

Als mijn 4 honden weer aan de stake-out staan zorgt A3 voor de vertroeteling terwijl Ad en ik terug rennen om te kijken hoe het Roderick op de trail vergaat. In de verte zien we hem omhoog de bergen in gaan. Feyenoord en Zsazsa houden ervan de snelheid in het team te houden en ze gaan in volle galop omhoog. De honden hebben de oren in de nek en werken vol overgave. Het is fijn te zien dat ook Conan het selectieteam goed haalt. Hij is nu 1,5 jaar oud en maakt zijn eerste wedstrijd mee in de sneeuw. We hadden er rekening mee gehouden dat hij misschien eerder een rustdag nodig zo hebben maar dat is dus duidelijk nog niet nodig. roderick Hij groeit met de dag net als de andere honden overigens.

Wanneer Roderick voor de eerste keer over de finish komt roept hij verrukt uit "het is hier geweldig! Wat een mooie trail, al die bochten!." En weg is hij weer, op weg naar de berg voor de tweede grote klim. Roderick komt de trail probleemloos rond en finisht tevreden. Morgen staat een rust dag gepland maar of we ons daar ook aan houden weten we nog niet. De trails zijn hier eigenlijk te mooi om een dag verloren te laten gaan.

Donderdag 13 januari 2005.

Na lekker te hebben uitgeslapen komen we rond acht uur ons bed uit. Het zonnetje begint al door te komen dus dat wordt weer een dag bruinbakken. "Misschien moet ik de mensen op mijn werk maar een waarschuwing van dit mooie weer geven anders herkennen ze me niet eens meer als ik terug kom" denk ik bij mezelf. Snel zetten we de honden in de zon en geven extra water bij hun eten. De honden rekken zich uit en nemen er hun gemak van. Je ziet ze denken "dit wordt een lekkere luie dag". En dat klopt. We hadden ons voorgenomen ook vandaag op de slee te staan en gingen bij de organisatie informeren of daar een mogelijkheid voor was. Die mogelijkheid zou er wel zijn maar verzochten zij ons, dan wel graag gelijk met hen wanneer zij een demonstratieronden gaan lopen voor het publiek. Prima dachten wij, we doen wel vaker demonstraties en als dat betekent dat we dan een dag extra kunnen sleeen is dat mooi meegenomen. Dus wij wachten, en wachten, en wachten tot de organisatie zou zeggen dat we mogen starten. Dit moment is dus niet gekomen en zo hebben we onbedoeld een hele luie dag gehad. We hebben nog wel iets meer gedaan dan alleen zonnen hoor. Oja, ik vergeet bijna te vertellen hoe warm het hier eigenlijk is. Nou hou je vast, de thermometer geeft 30 aan in de zon. Goed dat was even een zijspoor, we hebben meer gedaan dan alleen zonnen. Sandra wandelen We hebben met een aantal honden gewandeld die lekker vrij de bergen op en af konden rennen. Het is vrij uniek dat dit met husky's kan maar van onze 16 husky's kunnen er 14 loslopen. Ik hoor sommige mensen nu al zeggen "loslopen is niet zo moeilijk, het terug laten komen van een husky is het probleem." Goed, de 14 husky's waar ik het over heb komen dus ook terug op het moment dat je ze roept (euh, meestal)

Ondertussen staan Roderick en Ad de wedstrijdrunners alvast te waxen voor de wedstrijd in Oostenrijk, St. Ulrich. Tijdens ons trainingsweek in Zwitserland heeft Roderick een wax cursus gekregen van de wereldkampioen ski-jouring en pulka Tomas Hafner. Hier in het zonnetje kan hij het geleerde mooi in de praktijk brengen. Pff, zucht Roderick, het is best nog veel werk nu maar hopen dat het resultaat geeft.

Het is leuk hier op de berg maar er zit ook een nadeel aanvast. De sanitaire voorzieningen zijn ver te zoeken en hierdoor krijgt ons nomaden bestaan een extra geurtje. Om dit geurtje tegen te gaan wassen we ons zo goed en zo kwaad als het kan in een afwasteiltje. Niet erg luxe dus. Gelukkig is het mooi weer en kan ik buiten mijn haar wassen, dat scheelt weer een hoop geklieder in de caravan. Vanavond gaan we met z'n allen uit eten. De organisatie heeft hiervoor al reserveringen gemaakt. Voor de zekerheid nemen we zeep en handdoeken mee, want je weet maar nooit, misschien is er wel een douche aanwezig?

Vrijdag 14 januari 2005.

Vandaag is weer een racedag. In tegenstelling tot de vorige racedagen mag Roderick vandaag voor mij starten. Na de honden goed te hebben gewaterd doen we ze in de bus en rijden naar het startgebied. Als we daar aankomen zien we Richard (een Tsjech die vorig jaar de ski-jouring klassen in de Pirena heeft gewonnen) met een geirriteerde blik in zijn ogen terug komen. "Der Start ist wieder spater", zegt hij. We gaan het even checken en we moeten inderdaad 15 minuten later starten. We kijken elkaar aan en zeggen

vrolijk "Dat valt nog best mee voor die Fransen". We besluiten gewoon in het startgebied te blijven tot we aan de beurt zijn. Als het bijna zover is halen we de honden uit de auto, doen de tuigen aan en spannen ze in. Vandaag gaat Roderick met 9 honden lopen. Dat is wel leuk van die Franse wedstrijden, de mensen zijn heel makkelijk. Wil je vandaag met een hond meer lopen dan meld je dat even en het is goed. Ook leuk is dat je hier honden mag wisselen. Dit is omdat je zoveel dagen moet lopen (hier 6 dagen)

Wanneer we de honden naar de start brengen gaat dat enigszins ongecontroleerd en raken de handlers (= helpers) het team kwijt. Hierdoor gaat Roderick vliegend op de start af. Het is wel de bedoeling dat je bij de start even stil staat dus probeert Roderick met al zijn kracht het team stil te zetten. Dit lukt een meter of 10 na de startstreep. Geen probleem dan start hij gewoon vanaf dat punt.

Omdat de honden de trail al eerder hebben gelopen herkennen ze de bochten. Bij de 1e 180 graden bocht gaat het even mis en gaat Roderick met de slee onderuit. Als hij weer staat spoort hij de honden aan "Yeh, yeh, yeh", en in volle galop verdwijnt hij weer uit het zicht. Wanneer hij voor de 2e keer door dezelfde bocht komt gaat het goed. "Nu weet ik hoe het moet"roept hij uit. "Ook al denk je dat de bocht niet te nemen is moet je er gewoon in gaan hangen, maar dan nog een beetje meer dan normaal". Goed ik zal het onthouden want ik ben nu aan de beurt.

Vandaag heb ik Girlie thuis gelaten want als ik haar meeneem moet ik wel hele diepen sprongen maken en mijn zij doet nog een beetje zeer van de vorige val. Als ik voor de eerste keer de bewuste bocht moet maken gaat het maar net goed. Pff, die heb ik alvast gehad. Weer de berg op en door. Het valt me op dat ook Coco nu de bochten steeds verder gaat aansnijden. Ik probeer haar langer door te sturen maar met weinig effect. Daar komt weer de bewuste bocht aan. "Door, door Coco" roep ik met strenge stem. Maar ze luistert niet en duikt de bocht in. Ik heb goed in mijn oren geknoopt wat Roderick over de bocht heeft verteld en ik gooi mijn lichaam voor mijn gevoel heel ver de bocht om. Door de angst om te vallen, voelt het wel als of ik in de bocht hang maar niets is minder waar. Mijn lichaam is maar licht gebogen en dat is dus niet voldoende. Bam, daar ga ik weer op mijn zelfde zij. Au, dat doet pijn. Gelukkig had Roderick al het gevoel dat ik zou vallen en stond hij daar om me op te vangen.

Voor de mensen die denken "Goh, wat lief", nou zo lief was zijn bedoeling niet hoor. Hij stond gewoon klaar met het fototoestel om mijn val vast te leggen. Toch ontbreekt het bewijs van mijn val want hij drukt 2 seconde te snel af.

Terug in de caravan bekijk ik de schade. De zijkant van mijn linker dij was al blauw, nu zit er een lichte schaafwond overheen. Verbaast kijk ik naar mijn wedstrijdbroek die ik van Bever Zwerfsport heb gehad. De broek is nog helemaal heel. Stevig broekie dus.

Rustig pakken we onze spullen bij elkaar en vertrekken richting de laatste etappe plaats, Nistos.

Zaterdag 15 januari 2005.

Gisteren hoorde we verschillende starttijden, varierend van de start om 9.30 uur tot 16.00 uur. We verwachten dat de start rond 12.00 uur is en slapen lekker uit. Wanneer we om half negen buiten zijn komt Philip (de organisator) naar ons toe. De start is om 10.00 uur. Plots veranderen we in bezige bijen want we moeten nog behoorlijk wat doen voor de start. We zetten de honden buiten en geven ze een soepje om te drinken.
Mooi gezicht het team de bergen op gaan Daarna halen we de sleeen uit de auto en zetten ze bij de stake-out in elkaar, leggen de lijnen neer en we zijn er weer klaar voor. Vandaag zijn er nog al wat deelnemers bijgekomen waardoor het deelnemersveld nu is verdubbeld. Leuk want dat betekend meer concurrentie. We brengen Roderick en zijn team naar de start en daar gaat hij. De trail in Nistos is ook voor het publiek heel leuk want je kan de teams lang blijven volgen. Roderick gaat steeds hoger de berg op. Oeps, denk ik, die klim moet ik ook straks maken met mijn 4 honden. Dat wordt zwaar met 3 teven en 1 reu.

Roderick komt zonder problemen de trail rond en staat op de 1e plaats.

Dan is het de beurt aan mij. We vertrekken de bergen in en ik ben enigszins verbaasd over de honden. Het is zwaar maar ze gaan in galop omhoog en ik step tevreden met ze mee. Als we over de finish komen sta ik op de 3e plaats van de raszuivere teams en blijk ook nog sneller te zijn dan enkele alaskanteams. Knap hoor, en dat terwijl deze 4 honden het selectieteam niet meer halen.

Sandra en de pyreneeen

Na de wedstrijd zitten we weer lekker in de zon. Voor ons oventje tappen we wat stroom bij het hotel en op die manier kunnen we lekkere warme broodjes klaar maken waar we heerlijk van smullen. Er is veel publiek hier op de piste en wanneer we de honden aan een uitgebreide check-up onderwerpen willen veel mensen weten wat we aan het doen zijn. "Hebben de honden zich verwond?" vragen een aantal mensen. We kunnen de mensen gerust stellen. De honden zijn in prima conditie alles ziet er goed uit. We masseren de spieren van de honden zodat ze er ook morgen weer fit bijstaan. Dit masseren heeft een dubbele functie, je maakt de spieren los, je checkt het hele lichaam van de hond dus als er iets is heb je dit meteen door, en de hond krijgt even speciale aandacht en dat vinden ze maar al te prettig.

Wanneer rond 18.00 uur de schemering invalt en het publiek vertrekt laten we een aantal honden even los rennen. Ze spelen druk wat een goed voorteken is voor de wedstrijddag van morgen.

Zondag 16 januari 2005.

De wedstrijd begint weer in de ochtend en het ritueel van de vorige dag herhaalt zich. Het herhaalt zich zo erg dat Roderick zelfs exact dezelfde tijd loopt als gisteren. Wat betekent dat hij zijn 1ste plaats vast houdt.

Dan is het weer de beurt aan mij en mijn team. Ik was gisteren tevreden over de opstelling en besluit de honden vandaag weer op dezelfde plaatsen te zetten. Dit zal een foute beslissing blijken te zijn. Al na 1 kilometer kan Coco de stress van het voorop lopen niet meer goed aan en ze begint in te houden. "Toe maar Coco, je doet het goed meisje", spreek ik haar bemoedigend aan, waarna ze weer even in haar harnas duikt maar niet voor lang. De bemoedigende woordjes en mijn liefste stem zijn niet meer genoeg en Coco geeft het op. Ik stop de slee, zet een anker (= rem) en loop naar haar toe, geef d'r een aai over haar bol en ruil haar van positie met Ike, waardoor zij achterin komt te staan. Deze actie kost me zoveel tijd dat de musher die achter mij stond me voorbij komt. Ik baal, ik baal heel erg en vraag mezelf af welk teken ik over het hoofd heb gezien. Waarom zag ik niet aankomen dat Coco de leidersrol even niet kon vertolken? Als ik over de finish kom, weet ik dat ik mijn 3e plaats voor de weekendwedstrijd kwijt ben en dat is even slikken. Met een humeur van een oorwurm (omdat ik boos ben op mijzelf) verzorg ik de honden. Zij hebben hun best gedaan.

Ad, A3 en Roderick genieten weer van de zon. Ik niet. Ik moet nog herstellen van mijn foute beslissing en dat maakt genieten even onmogelijk.
In de middag is de prijsuitreiking. Roderick wordt naar het ereschavot geroepen om in de 8 hondenklasse zowel de 1ste plaats van de weekendrace als van de complete tour in ontvangst te nemen. Een hele goede prestatie, ik ben trots op Roderick en team.
Als mijn klasse, de 4-hondenklasse, aan de beurt is, worden eerst de prijzen van de weekendrace uitgereikt waarbij ik dus buiten de boot val. Daarna is de prijsuitreiking voor de complete tour en ik word op het ereschavot geroepen om de 3e plaats in ontvangst te nemen. Toch een hele prestatie van de honden (en ook een beetje van mij).

De bekers worden in de caravan gelegd die al weer aan de bus gekoppeld is en klaar staat om door te reizen naar onze volgende bestemming, St. Ulrich in Oostenrijk.

Roderick eerste Sandra derde
Sponsored by :